5 اوت 2024 - بر اساس مطالعه‌ای که در مجله کالج آمریکایی قلب و عروق منتشر شده است، درمان با لیراگلوتاید، پرفیوژن میوکارد، میوکاردیال انرژتیکس و ظرفیت ورزشی را در افراد دیابتی‌ بدون بیماری های قلبی عروقی(CVD) بهبود می‌بخشد.

دیابت نوع 2(T2D) با مقاومت به انسولین(IR) و کاهش ترشح انسولین، مشخص می شود. داروی لیراگلوتید از گروه آگونیست های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون، ترشح انسولین را افزایش می دهد، در حالی که پیوگلیتازون از گروه تیازولیدین دیون ها، مقاومت به انسولین را کاهش می دهد.

این مطالعه با هدف مقایسه ی اثربخشی استراتژی‌های افزایش ترشح انسولین در مقابل استراتژی‌های کاهش مقاومت به انسولینبرای بهبود پرفیوژن میوکارد، میوکاردیال انرژتیکس و عملکرد ورزشی بیماران مبتلا به دیابت نوع 2از طریق یک کارآزمایی متقاطع تصادفی با برچسب باز، انجام شد.

چهل و یک بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 با میانگین سنی 63 سال(59 تا 68 سال)، 66% مرد، با میانگین شاخص توده بدنی 27.8 کیلوگرم بر متر مربع(26.1 تا 29.5 کیلوگرم بر متر مربع) بدون بیماری قلبی عروقی به صورت تصادفی در یک طرح متقاطع تحت درمان با لیراگلوتاید یا پیوگلیتازون برای مدت 16 هفته ی اول و پس از 8 هفته توقف تحت درمان 16 هفته ای با داروی مقابل قرار گرفتند.

شرکت‌کنندگان تحت طیف‌سنجی رزونانس مغناطیسی فسفر31، و رزونانس مغناطیسی قلبی عروقی برای اندازه گیری شاخص انرژی میوکارد نسبت فسفوکراتین به آدنوزین تری فسفات، پرفیوژن میوکارد (استراحت، جریان خون میوکاردیال استرس دوبوتامینی، ذخیره پرفیوژن میوکارد)، حجم های بطن چپ(LV)، عملکرد سیستولیک و دیاستولیک (نسبتE/A ورودی میترال)، قبل و بعد از درمان قرار گرفتند. برای ارزیابی عملکرد ورزشی از آزمون پیاده روی 6 دقیقه ای استفاده شد.

نتایج

درمان باپیوگلیتازون منجر به افزایش قابل توجهی در توده ی بطن چپ( از 96گرم به 105 گرم) و نسبت E/Aجریان ورودی میترال ( از1.04 به 1.34) و کاهش قابل توجهی در شاخصLV concentricity ( از 0.79به 0.73 میلی گرم در میلی لیتر) شد. درمان با لیراگلوتاید باعث افزایش فشار جریان خون میوکارد( از 1.62 به 2.08 میلی لیتر در گرم در دقیقه) و ذخیره ی پرفیوژن میوکارد ( از 2.40 به 2.90) شد. درمان با لیراگلوتاید همچنین سبب افزایش قابل توجه نسبت فسفوکراتین به آدنوزین تری فسفات در حالت استراحت (از 1.47 به 1.94) و استرس (از 1.32 به 1.58) و افزایش مسافت پیموده شده در 6 دقیقه پیاده روی (از 488 متر به 521 متر) شد.

محققان نتیجه گیری کردند که درمان با لیراگلوتاید منجر به بهبود پرفیوژن میوکارد، میوکاردیال انرژتیکس و مسافت پیموده شده در 6 دقیقه پیاده روی در بیماران مبتلا به T2Dشد، در حالی که پیوگلیتازون هیچ تأثیری بر این پارامترها نشان نداد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/liraglutide-improves-myocardial-perfusion-myocardial-energetics-and-exercise-capacity-in-diabetics-without-cvd-study-132570